×

Kennismaking met de nieuwe pup Doedel

KENNISMAKING MET DE NIEUWE PUP

‘Papa en mama vinden het goed dat het hondje bij ons komt als jullie met vakantie gaan of niet meer voor hem kunnen zorgen,’ zegt het Paardenmeisje. De ogen van de Baardman beginnen te schitteren. Hij ziet het al helemaal voor zich. Maar oh, oh, oh, hij denkt blijkbaar niet aan de gevolgen van het opnieuw in huis halen van een hond. Het Cactusvrouwtje doet dat wel. “We zullen weer moeten opletten dat het hek voor het huis goed in het slot valt en dat de ramen niet te ver openstaan. We kunnen niet spontaan een dagje uit omdat we eerst een oppas moeten regelen. We zullen veel tijd en energie in de opvoeding van de hond moeten steken en helemaal als het een puppy is.” Een nieuwe hond zal hen in hun vrijheid beknotten en het is juist die vrijheid waarop het Cactusvrouwtje zich zo heeft verheugd. Nee, voor haar hoeft het eigenlijk niet. Terwijl de Baardman, het Paardenmeisje en de Pientere Knaap enthousiast over de nieuwe huisgenoot aan het praten zijn, zit het Cactusvrouwtje in tweestrijd. Ineens heeft de Baardman in de gaten dat het Cactusvrouwtje stilletjes voor zich uit zit te staren. Hij slaat een arm om haar heen en vraagt bezorgd: ‘Is er iets?’ Het Cactusvrouwtje schrikt op uit haar gedachten en kijkt de Baardman aan. Op dat moment neemt ze haar besluit. Ze wil immers niets liever dan dat haar mannetje, waarvan ze zo zielsveel houdt, weer gelukkig is. ‘Wat voor soort hond zullen we nemen?’ vraagt ze dan ook. Daarover hebben de kleinkinderen al nagedacht. Ze stellen hun opa en oma voor om een labradoodle te nemen. ‘Een wát?!’ vraagt het Cactusvrouwtje. ‘Een labradoodle, dat is een kruising tussen een labrador en een poedel,’ legt de Pientere Knaap uit. De Baardman en het Cactusvrouwtje vinden het prima. Maar . . . het hondje moet ook nog een naam hebben. ‘Als jullie nu eens een lijst met namen opstellen, dan kunnen wij er later één uitkiezen,’ stelt het Cactusvrouwtje voor, ‘en Baardman, jij moet nu hard aan het werk.’ ‘Hoezo dat?’ vraagt de Baardman verbaasd. ‘We moeten ervoor zorgen dat het zowel binnen als buiten ons huis puppy-veilig is. Denk bijvoorbeeld maar eens aan alle loshangende en -liggende snoeren.’ Het Paardenmeisje en de Pientere Knaap gingen aan de slag met de namenlijst, de Baardman maakte o.a. een mooie buitenren en het Cactusvrouwtje probeerde aan het idee te wennen dat er straks weer een hondje zou zijn die haar ongetwijfeld voor de voeten ging lopen.

Tientallen kilometers zuidelijker kijkt een moederhond teder naar een opgerold zwart bolletje. Het bolletje strekt zich. Even lijkt het erop dat haar dochter wakker zal worden, maar nee, ze slaapt door. Opeens maken haar voorpootjes onrustige bewegingen, al snel gevolgd door haar achterpootjes. Haar buik gaat sneller op en neer en de ogen draaien helemaal weg waardoor alleen nog het witte gedeelte te zien is. Ze trekt haar lippen op. ‘Wáf, wáf!!’, klinkt het benauwd. Het arme hondje heeft een vreselijke nachtmerrie. Ze droomt dat ze samen met haar broertjes en zusjes op een rij zit. Voor hen staat mama. Mama kijkt heel ernstig. Het zwarte bolletje denkt diep na maar ze kan zich niet herinneren dat ze heel erg ondeugend zijn geweest. Toch is ze heel zenuwachtig want ze voelt dat er iets naars te gebeuren staat. ‘Luister goed,’ zegt mama, ‘ik weet dat wat ik nu ga zeggen erg moeilijk voor jullie te begrijpen is. Het is nog niet zover maar er komt een dag dat we afscheid van elkaar zullen moeten nemen. Over enkele weken zijn jullie oud genoeg om een zelfstandig leven te beginnen. Ieder van jullie krijgt een eigen huis, een eigen roedel en een eigen baasje waarmee jullie de wijde wereld in zullen trekken en veel avonturen zullen beleven. Dat we elkaar vermoedelijk niet meer zullen ontmoeten doet pijn, maar het betekent niet dat we elkaar zullen vergeten. De band die we nu hebben zal altijd blijven bestaan. Jullie hoeven alleen maar te denken aan de mooie tijd die we samen hebben beleefd en nog zullen doorbrengen. Als jullie dat doen zullen jullie op dat moment elkaars nabijheid voelen. Het duurt weliswaar nog enkele weken voordat jullie weggaan, maar het kan al wel gebeuren dat er binnenkort onbekende mensen komen om alvast kennis met jullie te maken. Jullie hoeven daarvoor niet bang te zijn want ik blijf erbij en als ik geen vertrouwen in die mensen heb dan laat ik jullie niet gaan. Ik moet er zeker van zijn dat jullie toekomstige baasjes goed voor jullie zullen zorgen en dat jullie het er naar de zin zullen hebben.’ ‘Maar . . . maar . . . mama! Ik wil bij jou blijven. Ik wil helemaal niet weg. NEE! . . NEE!’ Het hele lichaam van het dromende hondje begint te schokken. De moederhond staat op en ze gaat pal tegen haar aan liggen. Meteen daarop worden de heftige bewegingen minder. Enkele minuten later tilt het hondje haar kop op en ze kijkt onzeker om zich heen. Ze gaat staan, strekt haar voorpoten en daarop haar achterpoten. Ze gaapt een paar keer en ze kijkt opnieuw wantrouwend rond. Haar moeder ligt rustig te slapen. Alles lijkt te zijn zoals het behoort te wezen. . . ‘Ach, het was slechts een nare droom. Stom dat ik me daardoor van slag heb laten brengen. Mama zou ons nóóit zoiets aandoen, dat weet ik wel zeker,’ zegt ze zachtjes tegen zichzelf. Dan spitst ze haar oren.... ‘Wroef! Woef! Wrief! Wraf! Wrof! Waf! Woef! Wref!’ Op slag is ze klaarwakker. Ze rent naar buiten en stort zich tussen haar zusjes, broertjes, neefjes en nichtjes die aan het neusballen zijn.

Het is zondagochtend. Het Cactusvrouwtje kijkt op de wekker. Oh, is het zó vroeg. Dan blijf ik nog fijn even liggen. Langzaam vallen haar ogen dicht. Maar . . . ineens schiet ze met een vaart overeind. Het is vandaag zondag. Dé zondag die een grote verandering in haar leven kan brengen. ‘Laten we morgen maar op tijd gaan rijden want je weet nooit of er ergens een file ontstaat,’ zei ze nog tegen de Baardman voordat ze gingen slapen. Ze heeft gisteravond laat ook nog voor een uitdraai van de route gezorgd. Resoluut stapt het Cactusvrouwtje uit bed en loopt naar de badkamer. Eerst maar een koude douche om goed wakker te worden. De Baardman wordt gewekt door watergeruis. Hè? Wat is dat? Is het Cactusvrouwtje nu al opgestaan? Nou ja, zeg! Maar dan dringt het ineens tot hem door. Dat is waar ook, ze gaan vandaag naar een puppy kijken. Voldoende reden voor de Baardman om eveneens direct op te staan. Even later zitten het Cactusvrouwtje en de Baardman te ontbijten. Het Cactusvrouwtje eet met lange tanden. Ze heeft zo’n raar gevoel in haar buik. Natuurlijk gunt ze de Baardman een nieuwe hond . . . maar . . . toch . . .!? Ze schudt haar hoofd. Ze moet stoppen met dat gepieker. Terwijl het Cactusvrouwtje de tafel afruimt, loopt de Baardman naar de pony’s en de vogels om te kijken of ze nog iets nodig hebben. Daarna stappen ze in de auto en beginnen ze hun lange reis naar Stein, een plaats in het zuiden van de provincie Limburg. Ondanks het rare buikgevoel geniet het Cactusvrouwtje van de autorit. De kilometers volgen elkaar op en de tijd verstrijkt. Opeens valt het Cactusvrouwtje iets op. Er rijden abnormaal veel auto’s met een Duits kentekenplaat. Wat doen die al zo vroeg in Nederland? Zou er ergens een groot evenement plaatsvinden? Dan ziet ze een verkeersbord staan. ‘Baardman!’, roept ze verschrikt, ‘je bent verkeerd gereden! We zitten in Duitsland!’ ‘Hoezo ík ben verkeerd gereden! Jíj zou de route in de gaten houden!’, antwoordt de Baardman kortaf. Wat de oorzaak ook geweest is, het maakt nu niets meer uit. Het is belangrijk om zo snel mogelijk weer op de goede route te komen. En dat kost tijd. Uiteindelijk komen ze dan toch nog, via een grote omweg, op de plaats van bestemming aan. ‘Zie je nu dat het verstandig was om vroeg op pad te gaan?’ vraagt het Cactusvrouwtje voordat ze uit de auto stapt. De Baardman houdt wijselijk zijn mond. Ze lopen naar de deur en ze bellen aan.

Zodra het belgeluid door het huis klinkt staken de honden hun spel. Er klinken onbekende stemmen in de gang. Het hartje van het zwarte hondje begint te bonsen. Zal het vreselijke nu dan toch nog gebeuren? Enkele dagen na haar nare droom waren onbekende mensen op bezoek gekomen. Ze hadden enkele hondjes opgepakt, geaaid en weer neergezet. En toen had een vrouw met haar vinger naar een van haar zusjes gewezen. Op dat moment was het afgrijselijke tot het zwarte hondje doorgedrongen. Haar droom was uitgekomen. Er volgden meer dagen waarop bezoekers kwamen kijken en soms een van haar broertjes, zusjes, neefjes en nichtjes aanwezen. Hoewel ze het niet laat merken is het zwarte hondje doodsbenauwd. Ze wíl niet weg. Ze wil bij haar mama blijven en dat zál ze ook. “Ik zorg er wel voor dat die mensen mij niet willen. Zodra ze me oppakken ga ik grommen en als dat nog niet helpt dan bijt ik ze gewoon in de hand,” neemt ze zich stellig voor. De bezoekers komen de kamer in. Ze voelt dat de mensen naar haar kijken. Twee grote mannenhanden komen op haar af en tillen haar op. Oh néé . . . oh néé. Maar voordat ze kans krijgt om iets te ondernemen, geeft de man het zwarte hondje door aan zijn vrouw.

Het Cactusvrouwtje en het zwarte hondje kijken elkaar in de ogen. En dan gebeurt er iets wonderlijks. Het lijkt wel of er een betovering plaatsvindt. Een weldadige rust verdrijft de spanning uit het hondenlijf. Vreemd, ze voelt geen behoefte meer om te grommen, laat staan te bijten. Ze vindt het wel prettig zo in de handen van de vrouw. En het Cactusvrouwtje? Er borrelt iets in haar omhoog dat haar twijfels en tientallen vragen als sneeuw voor de zon doet verdwijnen. Het hondje voelt zo zacht aan en och, die schattige oogjes. Het Cactusvrouwtje wordt helemaal warm vanbinnen.

De Baardman en het Cactusvrouwtje zijn op de terugreis naar Ruurlo allebei goedgemutst. Het rare gevoel dat het Cactusvrouwtje in haar buik had, heeft plaatsgemaakt voor iets gelukzaligs. De Baardman is verheugd dat het Cactusvrouwtje nu ook blij is met de komst van de nieuwe huisgenoot. Zoals hij al had gehoopt, heeft de puppy in één tel het hart van zijn vrouw veroverd.

Tja, er kan in korte tijd veel veranderen. Zo zie je dagen achtereen huizenhoog op tegen een eventuele nieuwe hond in huis, zo duurt het veel te lang voordat het zover is dat je je hondje mag komen ophalen. Gelukkig voor de Baardman en het Cactusvrouwtje, ontvangen ze via de e-mail af en toe een foto van het zwarte hondje zodat ze kunnen zien hoe hun puppy zich ontwikkelt.

 

Een greep uit het fotoalbum

Privacyverklaring | Copyright by Belevingspark Cactus Oase - Ruurlo | Created by