×

Wolfje, altijd in ons hart

 ACH . . .  WOLFJE . .Altijd in ons HART !!  

Het Cactusvrouwtje zit op haar computerscherm te turen. Ze staat op, loopt naar het lichtknopje en kijkt op haar horloge.  ‘Het moet niet gekker worden, het is nog niet eens drie uur en nu moeten de lampen al aan,’ mompelt ze. Ze kijkt naar buiten. Manenschijn, Hittepetit en Witte Bles zijn nergens te bekennen.  Ze hebben groot gelijk dat ze in de stal blijven. De wind buldert rondom het huis en de regen klettert tegen de ramen. In de weide komen steeds meer waterplassen te staan. De grond is duidelijk verzadigd. Mensen, dieren en planten snakken naar de zon maar die komt niet tevoorschijn. Al dagen niet. En volgens het weerbericht blijft het voorlopig dit hondenweer.  Opeens duikt er in haar gedachten een olijke hondensnuit op.  ‘Ach . . . Wolfje . . .,’ zegt ze zachtjes. Het Cactusvrouwtje haalt enkele keren diep adem en gaat weer aan het werk.

   In het Cactus-Hofje is het eveneens donker. De stemming is bovendien ver beneden peil. ‘Was ik maar net zoals Bollie, dan kon ik slapend de winter doorbrengen. Ik heb er altijd al een hekel aan gehad maar ditmaal is het wel heel erg. De dagen kruipen nóg trager voorbij, alsof er geen doorkomen aan is. Het is zo’n saaie boel nu Wolfje er niet meer is,’ zegt Pépé Pennant.    ‘Nou en of,’  reageert Bobo Bonteboer, ‘hij kwam ons altijd opvrolijken en vertelde allerlei leuke en interessante verhalen over het buitenleven. Wat een lol hadden we als Wolfje weer eens ontsnapt was. Hoe hoog de Baardman de omheining ook maakte, Wolfje bedacht altijd weer een manier om eroverheen te klimmen . . . .’      Het wordt stil, heel erg stil. Oh, wat missen ze Wolfje.

   In de ponystal is het echter erg rumoerig. Hittepetit en haar dochter discussiëren voor de zoveelste keer heftig over Wolfjes opvolger.   ‘Het zijn allemaal smoesjes omdat jij zélf woordvoerder van ons Cactus-Hofje wil zijn,’ foetert Witte Bles en trapt venijnig tegen de voerbak. KLABATS!  Manenschijn is het nu helemaal zat. ‘En nou is het genoeg! Jullie moeten je schamen. Wolfje is nog maar zó kort geleden naar de dierenhemel gegaan en het enige wat jullie doen is bekvechten. Maar nadenken over hoe het nu verder moet?

Ho maar! Want hebben jullie er eigenlijk al aan gedacht dat het geen van ons drieën lukt om de Oase binnen te lopen als wij dat zouden willen en dat er evenmin een bewoner van het Cactus-Hofje is die naar buiten kan om te kijken wat hier zoal gebeurt?  Want dat is een eerste vereiste als je Wolfjes functie wil overnemen.  We hebben dus niemand meer die onze avonturen aan de mensen kan vertellen.

   “WOEF!”  De Baardman schrikt op uit zijn gedachten en kijkt opzij. Oh, hij heeft het zich slechts verbeeld want er zit geen ongeduldig hondje te wachten en hij voelt geen hondenpootjes op zijn benen om dichter bij de begeerde appel te komen. Trouwens . . . waar moet hij het klokhuis nu laten?  Als afleiding zet hij de televisie aan, gaat in zijn luie stoel zitten en legt zijn voeten op het bankje dat hij nu helemaal voor zichzelf heeft, want er verschijnt geen hondje dat beslist op datzélfde voetenbankje wil liggen en zich tussen de voeten van de Baardman wurmt. De Baardman slaakt een diepe zucht.   Ach . . . Wolfje . . .!

   Hoewel het heel stil is en ook niet meer zo gezellig, besluiten het Cactusvrouwtje en de Baardman toch geen nieuwe hond meer in huis te nemen. Ze zijn beiden niet meer de jongste en wat moet er met het hondje gebeuren als zij er niet meer voor kunnen zorgen.??

 
Maar dan, op een dag zeggen de kleinkinderen: ‘Opa en oma, luister eens, wij hebben een plannetje bedacht.’ Een Familie hond JAAAAAAAAAAAA

wordt vervolgd!!!!!!!

 

Een greep uit het fotoalbum

Copyright by Belevingspark Cactus Oase - Ruurlo | Created by